|
Wat ons meteen opviel toen we op het vliegveld in Narita aankwamen was de ongelooflijke vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen. Toen we even stonden te kijken welke trein we het beste naar Tokio konden nemen.
Een behulpzame Japanner ging met ons mee, zelfs een stukje met de metro, en bracht ons perfect naar het juiste perron! Gedurende ons hele verblijf in Japan hebben we deze behulpzaamheid in allerlei situaties ervaren.
Je krijgt twee keer een cultuurschok: als je in Japan aankomt, maar ook als je weer terug bent in Europa!
De eerste week bezochten we Kyoto, 36 graden bij een luchtvochtigheid van 85% (nu begrijpen we waarom iedereen met een waaier rondloopt!), Kamakura ( op onze gehuurde fietsen naar de grote Boeddha en naar het strand ), Nikko ( de beroemde heilige brug, schitterende tempels, watervallen en warmwaterbronnen)en de nog altijd schitterende Budokan (waar Anton Geesink in 1964 Olympisch kampioen werd!).
In Kyoto brachten we een bezoek aan de beroemde Butokuden, de hal (1899) voor het beoefenen van de martiale kunsten. In de Butokuden waren op het moment dat wij daar aankwamen net kendo-wedstrijden voor de jeugd bezig.
In een andere hal op hetzelfde terrein werden er kendo-wedstrijden èn judo wedstrijden tegelijk gehouden. Iets verderop ontdekten we een open-lucht-sumohal. De wedstrijden voor meisjes (!) waren net afgelopen en een teamwedstrijd voor junioren stond op het punt te beginnen. Die junioren waren toch al kolossen van dik over de 100 kilo met een verrassende lenigheid. Jammer dat in kyudo-hal op dat moment geen wedstrijden waren. Al met al een fantastisch cultureel centrum waar veel traditionele krijgskunsten werden beoefend.
In Tokio bezochten we zoals gezegd de Budokan, die op het terrein van het keizerlijk paleis gelegen is. Bij aankomst was het weer boffen, want op dat moment waren daar net de Japanse kampioenschappen kyudo (boogschieten) voor junioren bezig. Wat ons opviel was de perfecte organisatie en de discipline van de deelnemers. Na afloop hebben wij nergens de bekende westerse puinhoop van blikjes, papiertjes en etensresten op de tribunes kunnen ontdekken. Op de toiletten was het na afloop zeer netjes en schoon. Dat is bij ons na een judotoernooi wel eens anders! Ik denk dat wij met z'n allen maar eens stevig moeten brainstormen, over hoe wij dit hier ten goede kunnen veranderen. Het kan, wij hebben het met eigen ogen gezien!
Onze eerste dag van de kata-cursus begon met het seiryoku zenyo kokumin taiiku. Dit kata wordt in het westen nauwelijks nog beoefend en is dan ook vrij onbekend. Gelukkig hadden wij dit kata met z'n zessen al enkele malen geoefend voordat we naar Japan gingen, zodat het niet meer helemaal onbekend was. Tijdens de training werden Peter en Wil weggeroepen want ze hadden een onderhoud met Abe sensei, 10e dan. Richard de Bijl, Mas Blonk, Rolf Thijssen, Peter Demand en Wil waren als vertegenwoordigers van de Judo Bond Nederland aanwezig om de Kodokan kata te bestuderen en in die hoedanigheid hadden zij de eer met Abe sensei te kunnen praten over de situatie in Nederland op dit moment m.b.t. de kata.
Namens Jos Hell, voorzitter van de JBN werd er een schilderij aangeboden. Abe sensei benadrukte dat hij dit niet persoonlijk kon aannemen, maar dat dit een cadeau was voor de Kodokan. Hij vond dan ook dat zij een onderhoud met de huidige president van de Kodokan Yukimitsu Kano, kleinzoon van Jigoro Kano zelf, moesten hebben. Hij zou wel wat regelen. En inderdaad, 's middags na de training werden ze ontboden op de kamer van Kano en hadden we een in het bijzijn van Ishiro Abe sensei een geanimeerd gesprek met de president van de Kodokan.
Toch wel een aparte ervaring! Wat de kata-cursus zelf betreft zijn we volledig aan onze trekken gekomen: instructie door top-instructeurs, (wat een fantastische eigen vaardigheid), een hele dag oefenen op één kata, de mogelijkheid om alles op video en foto vast te leggen (dat hebben we dan ook gedaan) en alles op een heel relaxte en vriendelijke manier en een goede uitleg over het waarom zo en niet zo.
We hadden van tevoren afgesproken wie naar welk kata zou gaan, zodat we alle kata hebben beoefend en vastgelegd. Ik denk dat we onze leerlingen en ons district hiermee uitstekend van dienst kunnen zijn. Ik hoop van ganser harte dat de ogen van de verantwoordelijke commissies in Nederland open gaan en dat we de twee manieren van uitvoeren van de kata, te weten de Kodokan- en de Butokukai manier ieder het respect geven dat ze verdienen.
De Kodokan kata zijn lange tijd in Nederland ondergewaardeerd. Wij hopen mede er toe bij te kunnen dragen dat hieraan een einde komt, omdat de Kodokan kata, indien goed uitgevoerd prachtige en theoretisch goed onderbouwde kata zijn. Tevens is het zo, dat als we willen meetellen op europees en mondiaal niveau, we onze leerlingen wel moeten onderwijzen in de Kodokan kata, omdat anders deelname aan Europese- of wereldkampioenschappen kata onmogelijk wordt.
Wil Lüschen,Peter Demandt,Marcel Meuwissen, Fred Pijls, Theo Stoffels en Ralph Bouchez zijn met een rugzak vol kennis en kunde teruggekomen en zullen deze Japanreis in ieder geval niet licht vergeten! |